Het eerste jaar als mama

Lieve lezers,

Mijn eerste jaar als mama,Jeetje wat is dit jaar toch voorbij gevlogen! Met zoveel mooie herinneringen erbij maar natuurlijk ook wel wat negatieve, want met het krijgen van onze mooiste bezit was mijn leven toch wel in 1 klap veranderd.

  • Niet meer onvoorbereid de deur uit gaan,
  • Niet meer ergens tot diep in de nacht blijven,

Ik weet het nog zo goed, de eerste nacht dat we met zijn drieën thuis sliepen.. eindelijk met zijn drieën, heerlijk! Zou je denken he? Maar nee! Wat een hel van een nacht, amper geslapen! Alleen maar bezig geweest met Hanna en haar stil krijgen! Ik moest zo hard huilen toen de kraamhulp smorgens binnen stapte want wauw wat was ik blij om haar te zien, iemand die me kon helpen om mijn eigen dochter te troosten.

Ik was tijdens mijn bevalling veel bloed verloren, achteraf, te veel bloed! Ik heb hier tot weken na de bevalling echt nog last van gehad. Ik wilde familie en vrienden zo snel mogelijk op visite hebben gehad zodat we de laatste week van Joost zijn vakantie heerlijk met zijn drieën waren en konden wennen aan elkaar. 

Mijn vriend zijn oom en tante waren op visite, de zon scheen dus we zat buiten! Door mijn te veel aan bloed verlies voelde ik me verschrikkelijk, ik deed hard mijn best om ‘gezellig’ te doen! Zijn tante vroeg hoe de nachten gingen? Ik wilde eigenlijk alleen maar heel hard huilen, aangezien we de afgelopen nacht met Hanna in de kinderwagen in de kamer stonden haar in slaap te krijgen.. geen succes! Maar ik kon me vermannen en zij dat het zwaar was, en dat we meer wakker waren dan dat we sliepen. Zij vertelde me dat toen hun dochter was geboren, en zij niet wilde slapen hun rondjes gingen rijden over de snelweg om haar stil te krijgen. Dit is fijn om te horen van een ander, als nieuwe mama kan je behoorlijk onzeker zijn, wat uiteraard terecht is! 

De eerste 4 maanden waren zwaar, enorm zwaar! Hanna kwam om de twee uur en hiervan was ze 1 uur bezig met drinken. Joost had liever niet dat ik in slaap viel tijdens het voeden (dit kwam door slechte ervaringen!) maar probeer dat maar eens, wakker te blijven midden in de nacht tijdens het voeden in een donkere kamer, ik heb dan ook een paar keer gehad dat Hanna op mij in slaap is gevallen, en dat ik wakker werd als ze weer honger had! 

We hebben een keer mee gemaakt dat ik Hanna snachts in haar eigen kamer had gelegd, en niet in het wiegje naast ons bed! Toen ik aan Joost vroeg of hij haar wilde pakken kon hij haar niet vinden, logisch want ze lag daar niet.. dikke paniek! 

De eerste maanden konden we makkelijk de deur uit, ergens lunchen? Geen probleem! Naar vrienden toe? Geen probleem! Tuurlijk was ze wel eens over vermoeid/ verreist en dan kreeg ze een huil uurtje, door de prikkels denk ik, maar dan legde ik haar op mijn borst in een donkere kamer en troosten ik haar tot ze sliep. 

We hadden ons zelf voorgenomen om haar overal te leren slapen, maar hoe ouder ze werd hoe lastiger dit word! Eerst hadden we geen vaste tijd voor een dutje, maar Hanna had wel echt meer regelmaat nodig.

Door je kindje regelmaat te geven ben je wel meer verbonden aan huis, althans dat is mijn mening! Ik vind dit lastig omdat ik graag het liefst de hele dag door op pad ga, wanneer dit mij uitkomt! Maar dan heb ik een huilend kind dus dat is lastig! Je merkt nu, dat als ze goed heeft geslapen, ze zo ontzettend vrolijk en lief is, en ook zelf rustig kan en gaat spelen, en soms een kusje komt halen. 


Ik vind het heerlijk om met Hanna bezig te zijn, zo ontzettend vrolijk als ik haar uit bed haal, een beter begin van de dag is er niet! Ik vond het daarom in het begin dan ook lastig om haar weg te brengen naar oppas, laat staan ergens logeren! Inmiddels is dit geen probleem meer, maar haar weg brengen terwijl ik gewoon vrij bent vind ik wel lastig, want ik ben tenslotte gewoon vrij?! Ik heb zelf voor mijn dochter gekozen dus vind ik dat wanneer ik vrij ben ik met haar moet zijn, stomme gedachten eigenlijk! Want een momentje voor mezelf is heust niet erg! 

Plannen; Joost en ik draaien beide wisseldiensten, waar dit vaak echt super is, is het soms ook wel eens onwijs lastig! Ik werk 3 dagen in de week maar het kan wel eens zo zijn dat ik er 4 werk, en de laatste tijd draai ik die dan tegelijk met Joost, zelfde diensten! Dan moet Hanna dus bijvoorbeeld vanaf 05:00 uur in de ochtend uit bed gehaald worden (om vervolgens gelukkig verder te kunnen slapen bij een van de oma’s) en komt een van ons haar weer om 16:00 uur ophalen, dit zijn lange dagen! Vooral als dit 3 keer achter elkaar gebeurd, daarna is Hanna dan ook echt wel moeier dan anders en is een dagje thuis blijven zeker niet verkeerd. 

Eten; ik heb altijd Hanna’s hapjes zelf gemaakt, kwam bij mij geen potje binnen! Ik ben er van overtuigd dat als je die eenmaal gaat kopen je ze toch sneller gaat gebruiken, iedereen zijn eigen dingen natuurlijk maar ik vond dat nu ik 1 kindje had ik makkelijk alles voor haar kon maken, ik deed het graag! 1 a 2 keer per week kookte ik groenten hapjes of bereidde ik de fruit hapjes, dit ging automatisch en zonder problemen.. maar nu ze mee eet met de pot.. heerlijk!!!!!! Wat een verademing opeens moet ik er niet aan denken om hele maaltijden voor haar te koken, door dat zij mee eet moeten wij ook gezonder eten!

Feestje; ik heb wel eens gehad dat Hanna overdag bij de oppas is geweest en savonds had ik een babyshower, dus dan moet ze mee want ik vind een hele dag oppas zat! Maar op die babyshower kwam haar vermoeidheid toch echt wel naar buiten, huilen/ hangerig en niet meer vrolijk worden! Dus na 1 uurtje heb ik moeten besluiten weg te gaan, dit doet zeer! Soort gelijke situaties zijn vaker voor gekomen! Tuurlijk ga je voor je kind dan gewoon weg, en dat is niet erg! Maar toch baal je wel een beetje! Maar we hebben ook wel eens situaties gehad waarbij Hanna gewoon in de kinderwagen of in mijn armen in slaap viel en we alsnog een leuke/ late avond hebben gehad! We moeten beide soms gewoon wennen aan de situatie en aan elkaar.

Begrijp me niet verkeerd, er is niets lievers wat ik zou willen zijn in deze wereld dan Hanna’s moeder! Zij is het beste wat ons is overkomen en wij zijn daar enorm dankbaar voor, maar ik blijf een vrouw en ik klaag graag! Het is nou eenmaal een feit dat je leven veranderd wanneer je moeder word, en iedereen geeft hier een andere invulling aan! Gelukkig

Share:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.