Eenkennig? Verlatingsangst?

Lieve lezers,

Voordat ik zwanger raakte van Hanna hoorde ik moeders wel eens praten over het feit dat hun kindje eenkennig was.. ik en Joost hadden het er dan altijd over dat dit bij ons zeker niet ging gebeuren! Want wij zouden ons kindje overal mee naar toe nemen, en het moest overal maar aan wennen.

Zo gezegd, zo gedaan.. dacht ik!

Toen Hanna werd geboren namen wij haar inderdaad overal mee naar toe, op verjaardagen sliep zij in de kinderwagen in een kamer of op de gang, en zolang ze sliep bleven we. Als ze wakker werd gingen we dan wel naar huis! Ze komt ook al vanaf haar geboorte op de rugby, en geloof me daar kan aardig wat herrie vandaan komen, en is het gezellig druk!

Het verbaast me dan ook dat Hanna nu last heeft van eenkennigheid/ verlatingsangst! Ik zou Lisa niet zijn als ik niet het hele internet heb afgestruind om te lezen waarom mijn kindje dit heeft, en wat ik er tegen kan doen! Ik citeer: “alle kindjes hebben verlatingsangst, alleen de een uit dit meer dan de ander”.. simpel gezegd, als ouders zijnde heb je soms gewoon dikke pech!

Wat ik het meest vervelende vind is dat Hanna op verjaardagen alleen bij mij graag zit, en onwijs lelijk kan doen tegen andere mensen, mensen reageren hierop en dan zeg ik uiteraard agh ze heeft haar dag niet! Laatst kreeg ik van iemand te horen dat Hanna altijd haar dag niet had als die persoon haar zag, (dit is meestal op plekken waar het druk is, te druk voor Hanna) maar dat sinds ze me volgt op instagram ze zag dat Hanna ook heel leuk kan zijn..

Als moeder zijnde wil je niet dat je kindje zo’n beeld achter laat bij een ander, tuurlijk hier hoef ik me niks van aan te trekken want het is mijn kindje, en ik ben haar moeder! Maar laten we wel wezen je wilt gewoon dat iedereen haar ziet zoals jij haar ziet! Hoe geweldig ze is..

Deze fase heeft echt een hele nieuwe level bereikt, van continue op mijn schoot willen zitten (zelfs tijdens het eten) tot naast me, wat zeg ik, op me willen slapen!

En tuurlijk staat er op internet dat je er niet aan toe moet geven, maar je kindje 1,5 uur laten huilen en daarna schor uit bed pakken is hartverscheurend, en daar komt bij hierdoor zou bij mij juist verlatingsangst optreden ..

Sinds ik (tijdelijk) niet meer werk ben ik dus ook meer thuis met Hanna, ik krijg dan ook vaak de opmerking dat ik haar meer naar oppas moet brengen, ik zal vertellen waarom dit makkelijker klinkt dan het lijkt:

1; echt niet iedereen zit er op te wachten om op zijn vrije dag op te passen, zolang je zwanger bent roept iedereen dit, maar puntje bij paaltje kunnen mensen vaak niet (wat logisch is want ook hun hebben een eigen leven!)

2; ik ben gewoon thuis.. dit voelt erg on natuurlijk, ik wilde een kind, dus zal ik er zelf voor moeten zorgen!

3; ze gaat 1 dag in de week naar de opvang en 1 dag naar mijn schoonmoeder, ze is dus 2 dagen niet bij mij.. dit is maar 1 dag minder dan wanneer ik gewoon werkte.. die ene dag kan niet veel verschil maken lijkt mij!

En ik weet heus wel dat ik zelf mijn aandeel heb gehad bij de verlatingsangst, door toen ze 40,5 graden koorts had en snachts in paniek was bij mij in bed te nemen, of als we op een feest zijn ben ik meestal (altijd) de gene die zorg draagt voor Hanna.

Ik probeer haar op verjaardag ook vaak te stimuleren om met andere kindjes te gaan spelen, en vaak lukte dit ook (na 30 /45 minuten) maar op het moment lijkt dit ook niet meer te lukken.

Ik ben nog opzoek naar de gouden tip; en zodra ik die heb gevonden zal ik hier een blog over schrijven haha.

Liefs Lisa,

Share:

1 Reactie

  1. Amien
    december 20, 2017 / 7:54 pm

    In mijn ogen hele normale reactie voor die leeftijd. Tevens hangen kindjes die ziek zijn nog meer aan mama. Dus ook niet heel gek dat Hanna dat afgelopen periode vaker heeft gedaan. Wat vaak het beste werkt om frustratie te voorkomen is , jawel: er aan toegeven :)!

    Op vele natuurlijk ouderschap fb groepen word dit vaak besproken. Een ontwikkeling die een kind weer door moet. Langzaam tussen de 2 en 3 jaar zal dit weer veranderen.

    Succes ,volgens mij doe je het juist prima door haar heerlijk bij je te nemen en het gevoel te geven dat je er bent. Er komt tenslotte ook een 2e kindje, Wat ze ook echt wel voelt 🙂

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.