Bij Hanna was dit een spannende dag

Lieve lezers,

Vandaag ben ik 37,4 dagen zwanger, met dit termijn moest ik me bij Hanna vanavond om 17:00 uur melden in het ziekenhuis! Door de pijn in mijn (gebroken) stuitje en in mijn bekken was de zwangerschap voor mij ondraagelijk geworden en was ik in overleg met mijn gynaecoloog medische geworden.

Er zou een ballonnetje geplaatst worden; en als ik het me goed herinner moest ik mij de dag hierna melden, dan zou het ballonnetje eruit gevallen zijn (als het goed is!) helaas lag Hanna al te laag, en lag mijn baarmoeder mond te ver naar achteren! Een ballon plaatsen was onmogelijk! De gynaecoloog stelde voor dat ik de volgende ochtend terug zou komen, dan zou ik een ‘gel’ krijgen! Waarop ik alleen maar kon antwoorden “kan dit niet nu? We zijn er nou toch”. Dit was uiteraard mogelijk maar dan moesten we blijven slapen. “Prima!”. Snel naar huis me tas halen en onze ouders bellen!

Terug in het ziekenhuis kreeg ik de gel en bleek ik al 1cm ontsluiting te hebben en zo gingen wij de nacht in…

Deze zwangerschap heb ik hard geroepen niet te willen worden ingeleid, dit omdat ik zou willen ervaren hoe het is als alles zelf op gang komt.. spijt! Heel veel spijt heb ik hiervan, de pijn in mijn bekken en stuitje lijkt deze keer nog erger; volgens de fysio komt dit omdat ik binnen een jaar zwanger ben geworden. En je lichaam dus precies weet wat hij moet doen, en alles nog herinnert/ herkent om deze reden had ik ook al heel snel een buikje! Zelf heb ik het idee dat mijn stuitje nooit is genezen! Maar dat is iets wat in het middel zal blijven!(nog geen 7 weken!!!)

Als ik niet zwanger ben heb ik er buiten de buikspieroefeningen waarbij je afrolt over je stuitje om geen last van! Om deze reden laat ik het zo als het is.

Het feit dat ik nu Hanna heb maakt het ook veel zwaarder; ze wil veel aandacht, en begrijpt soms niet waarom mama alleen maar ligt op de bank! snel van de bank opspringen voelt verschrikkelijk in mijn liezen.. deze pijn maakt dus ook dat ik veel klaag, en klaar ben met mijn zwangerschap! Ik ben zo ie zo al een temperament vol typje, maar met de hormonen door mijn lijf en de pijn ben ik op dit moment gewoon ondragelijk.. arme Joost! om deze reden hebben wij dan ook besloten dat wij geen derde kindje zouden willen omdat de pijn voor mij te veel is.. ik hoop dat baby kos snel door heb dat hij nu naar buiten mag komen, en meer dan welkom is!

Liefs Lisa,

Share:

Geef een reactie