Een gezin van 4

Lieve lezers,

Deze week word Joep alweer 6 maanden.. ik kan het gewoon nog niet helemaal geloven want voor mijn gevoel lijkt het nog wel vorige week dat hij geboren is..

Ik vind het dan ook super moeilijk dat hij morgen zijn eerste wen moment heeft op de kinderopvang. Dit is super spannend voor mij! Bij Hanna vond ik dit ook niet leuk, maar ik lijk er nu wel meer moeite mee te hebben. Maar dit komt echt omdat Joep zo ontzettend makkelijk is! Je kan hem er echt zo goed bij hebben. Je hoort hem niet, alleen als hij lacht.

Hoe gaat het nu we al een tijdje met zijn 4e zijn?

Als ik eerlijk moet zijn, in het begin vond ik het echt heel erg pittig. Ik heb ook het idee dat ik hier wel een beetje aan onder door ging. De deur uit gaan met twee kindjes is nou eenmaal een uitdaging, met het zweet in me naad door me huis heen rennen omdat ik weer eens iets vergeten ben.. dit is niet iets wat ik graag doe, maar ik maak er helaas wel een gewoonte van! Bij het begin heb ik ook tegen vrienden en familie gezegd dat als ik het over had kunnen doen, ik iets langer had gewacht.. eigenlijk vind ik deze uitspraak verschrikkelijk! En best wel ‘ondankbaar’ overkomen. Ik mag van geluk spreken dat ik zo snel achter elkaar zonder erge complicaties zwanger ben geworden. (Nou was het voor mijn lichaam beter geweest al had ik iets langer gewacht, maar dat terzijde!)

In het begin moest Hanna, die een enorm moederskindje was, heel erg wennen aan de nieuwe situatie, en aan het feit dat ik haar niet meer de hele tijd en hele dag aandacht kon geven. Dit was voor haar, maar absoluut ook voor mij erg lastig! Ook was ik in het begin bang dat ik niet zoveel van Joep zou houden als dat ik van Hanna hou, dit is natuurlijk onzin! Ik hou van allebei even veel. Joep is gewoon super makkelijk, en aan Hanna heb ik mijn handen vol! Wat ik eigenlijk ook fantastisch vind, het is echt een kopietje van mij (qua karakter!) dit is leuk om te zien, en confronterend haha.

Ik dacht dat Hanna niet zo veel last had van de verandering maar als ik nu terug kijk weet ik wel zeker dat ze hier wel last van heeft gehad. Ze lijkt nu pas weer haar oude ik te zijn. Minder lastig en mij minder uitdagen, en minder boos op mij. En begint zelfs weer een beetje een mama’s kindje te worden! Wat ik uiteraard erg fijn vind.

Ondanks dat ik het nu prima alleen af kan, vind ik het wel fijn als Joost thuis is om me te helpen, en vooral als we de deur uit gaan. Bij komen doe ik echt in de auto..

Verder is het zo leuk om de twee samen te zien, Hanna begint Joep steeds leuker te vinden. Ze troost hem als hij huilt, ze geeft hem kusjes, wil hem steeds vaker vast houden, geeft haar knuffeltje (vrijwillig) af!

Echt wat een rijkdom.. ik zou niks anders willen.. maaaaaar al zou er ooit een derde komen zou ik er absoluut iets meer leeftijdsverschil tussen laten..

Share:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.